Menu Zamknij

Oni żyją

Oni żyją

EWANGELIA – (Łk 23, 44-46. 50. 52-53; 24, 1-6a)
Było już około godziny szóstej i mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej. Słońce się zaćmiło i zasłona przybytku rozdarła się przez środek. Wtedy Jezus zawołał donośnym głosem: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego”. Po tych słowach wyzionął ducha. Był tam człowiek dobry i sprawiedliwy, imieniem Józef, członek Wysokiej Rady. On to udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Zdjął je z krzyża, owinął w płótno i złożył w grobie, wykutym w skale, w którym nikt jeszcze nie był pochowany. W pierwszy dzień tygodnia poszły skoro świt do grobu, niosąc przygotowane wonności. Kamień od grobu zastały odsunięty. A skoro weszły, nie znalazły ciała Pana Jezusa. Gdy wobec tego były bezradne, nagle stanęło przed nimi dwóch mężczyzn w lśniących szatach. Przestraszone, pochyliły twarze ku ziemi, lecz tamci rzekli do nich: „Dlaczego szukacie żyjącego wśród umarłych? Nie ma Go tutaj; zmartwychwstał”.

Oni żyją.

To my umieramy.

*

Chodząc alejkami Starych Powązek.

Na jednym z grobów, takie czytam epitafium:

*

„… Patrząc z wysokiego stanowiska ewolucji

w nieskończoną, tajemną otchłań przyszłości.

dostrzegamy tam nie rozpaczliwe mroki wiecznej śmierci,

lecz żywiące blaski wiecznego i wciąż potężniejącego – życia!”

*

To słowa z grobu Wacława Nałkowskiego, zmarłego w 1911r.

Polskiego geografa, twórcy Wielkiego Atlasu Geograficznego,

czy teorii nieokreśloności terytorium Polski.

*

Oni żyją.

Bo Chrystus pokonał śmierć.

Podziel się