Menu Zamknij

Świątynia ducha

Świątynia ducha

EWANGELIA – (J 2,13-22)
Zbliżała się pora Paschy żydowskiej i Jezus udał się do Jerozolimy. W świątyni napotkał tych, którzy sprzedawali woły, baranki i gołębie, oraz siedzących za stołami bankierów. Wówczas sporządziwszy sobie bicz ze sznurków, powypędzał wszystkich ze świątyni, także baranki i woły, porozrzucał monety bankierów, a stoły powywracał. Do tych zaś, którzy sprzedawali gołębie, rzekł: „Weźcie to stąd, a nie róbcie z domu mego Ojca targowiska”. Uczniowie Jego przypomnieli sobie, że napisano: „Gorliwość o dom Twój pożera Mnie”. W odpowiedzi zaś na to Żydzi rzekli do Niego: „Jakim znakiem wykażesz się wobec nas, skoro takie rzeczy czynisz?”. Jezus dał im taką odpowiedź: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzech dniach wzniosę ją na nowo”. Powiedzieli do Niego Żydzi: „Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a Ty ją wzniesiesz w przeciągu trzech dni?”. On zaś mówił o świątyni swego ciała. Gdy zatem zmartwychwstał, przypomnieli sobie uczniowie Jego, że to powiedział, i uwierzyli Pismu i słowu, które wyrzekł Jezus.

Fundamenty, mury, filary.

Dom z cegły jest ważny.

*

Lecz prawdziwy dom.

To jest rodzina, zgoda, miłość, wspólne wartości.

*

Oto dom bardziej realny, niż ten materialny w którym mieszka.

*

Gotyk, barok, łuki, sklepienia.

Świątynia z cegły jest ważna.

*

Lecz prawdziwy Kościół.

To jest człowieka, wspólnota, adoracja, sakramenty.

*

Oto Kościół bardziej realny, niż ten materialny w którym się spotykamy.

*

O takiej świątyni mówił Chrystus.

O świątyni Swego Ciała.

O taki Kościół chodzi Chrystusowi.

Gdzie Świątynią Ducha, razem jesteśmy.

Podziel się